For we are his workmanship Not as men only, but as Christians; not as creatures merely, but as new creatures; the work of grace upon the soul seems chiefly designed, which like a poem, as the word may be rendered, is a very curious work; the king's daughter is all glorious within, for this is an internal work, and is a good and excellent one; it is not indeed perfected at once, but is gradually carried on, till the finishing stroke is given to it by that hand which begun it; the author of it is God, it is not man's work; nor is it the work of ministers, no, nor of angels, but it is God's work: sometimes it is ascribed to the Spirit, who regenerates and sanctifies; and sometimes to the Son of God, who quickens whom he will; and sometimes to the Father, who reveals his Son, and draws men to him, and who seems to be meant here: the subjects of this divine operation, are the persons described in Ephesians 2:1-3 and include both Jews and Gentiles; and express the distinguishing grace of God, that they and not others, and who were by nature children of wrath as others, should be his workmanship: and this is mentioned to show, that salvation can not be by any works of men, since all their works are either wrought for them, or in them, by God; salvation is a work wrought for them without them; and sanctification is a work wrought in them by God, of his good pleasure; and all their good works are fruits of his grace, as follows: created in Christ Jesus unto good works; the work of grace is a creation, or a creature, a new creature; not a new vamp of old Adam's principles, but; an infusion of new ones, and is a work of almighty power; and such who have it wrought in them, are said to be created in Christ; because as soon as a man becomes a new creature, he is openly and visibly in Christ; and by these new principles of grace which are created in him, he is fit and ready, and in a capacity to perform good works; the new man formed in him, is formed for righteousness and true holiness; the internal principle of grace both excites unto, and qualifies for, the performance of righteous and holy actions: which God hath before ordained that we should walk in them, or has "before prepared"; for the preparation of good works to be performed by saints, and the preparation of them for the performance of them; are both from the Lord; God has appointed good works to be done by his people and in his word he has declared what they are he would have done; and it is his will not only that they should do them, but continue to do them; not only that they should do a single act or more, but walk in them; their conversation and course of life should be one continued series of good works; but the intention is not that they should be saved by them, but that they should walk in them; and this being the pre-ordination of God, as it shows that predestination is not according to good works, since good works are the fruits and effects of it, so likewise that it is no licentious doctrine; seeing it provides for the performance of good works, as well as secures grace and glory.
1988-1999 წლების პერიოდში მარშალის კუნძულებზე მნიშვნელოვნად გაიზარდა მოსწავლეების რაოდენობა: დაწყებით სკოლებში — 11 581-დან 12 421-მდე მოსწავლე, საშუალო სკოლებში — 1910-დან 2667-მდე მოსწავლე. მაგრამ შემდგომ წლებში მოსწავლეთა რაოდენობა დაწყებით სკოლებში შემცირდა, რაც უმეტესად დაკავშირებულია მოსახლეობის გადინებით სხვა ქვეყნებში (უპირველეს ყოვლისა აშშ-ში): 2004/2005 სასწავლო წელს დაწყებით სკოლებში სწავლობდა 10 281 მოსწავლე. მოსწავლეთა წილი ბავშვთა საერთო რაოდენობიდან, რომლებმაც მიაღწიეს სათანადო ასაკს სკოლაში სწავლისათვის, რჩება საკმაოდ დაბალი (ეს მაჩვენებელი გაიზარდა უმნიშვნელოდ: 81,9 %-დან 84,1 %-მდე დაწყებითი სკოლებისთვის და 46,7 %-დან 69,5 %-მდე საშუალო სკოლებისთვის). მარშალის კუნძულებზე ჯერ კიდევ ევროპელების გამოჩენამდე ადგილობრივი მოსახლეობა დაყოფილი იყო ცალკეულ ჯგუფებად, რომელთა წევრები ფლობდნენ გარკვეულ უფლებებს და მოვალეობებს. მარშალური საზოგადოების სოციალური ორგანიზების საფუძველში იდო საკითხი მიწის საკუთრებაზე. თითოეული დასახლება შედგებოდა რომდენიმე მდედრობითი ხაზის კლანებისგან (ანუ მარშ. jowi). სოციალური ორგანიზების ძირითადი ფორმა იყო წარმომავლობა (ანუ მარშ. bwij), რომელიც წარმოადგენდა ხალხის ჯგუფს, რომელთა წარმომავლობა აგებული იყო საერთო წინაპარზე მდედრობითი ხაზის სისტემით და მიწაზე ყველა უფლება გადაეცემოდა მდედრობითი ხაზით. კლანის მეთაური (ანუ მარშ. alab), ანუ მთავარი წარმომავლობის ხაზის უხუცესი მამაკაცი, მართავდა კლანის კუთვნილი მიწის სამფლობელოების საკითხებს. მიწის სამფლობელო (ანუ მარშ. wāto) წარმოადგენდა მიწის მცირე ნაწილს, რომელიც მოიცავდა ლაგუნიდან ოკეანის ნაპირამდე მონაკვეთს. ერთი ან მეტი მიწის სამფლობელო იმყოფებოდა მდედრობითი ხაზის კონტროლ ქვეშ. ადგილობრივი ბელადები (ანუ მარშ. irooj) ფლობდნენ მთელ ატოლს ან მის ნაწილს (მოტუს). კლანის მეთაურები ორგანიზებას უკეთებდნენ და მართავდნენ ხალხის მოქმედებას, გამოუყოფდნენ რომელიმე წარმომავლობას გამოსაყენებელ მიწას ერთი კლანის ფარგლებში, ასევე ორგანიზებას უკეთებდნენ და აკვირდებოდნენ თემის წევრების მუშაობას, რომლებიც უზრუნველყოფდნენ ადგილობრივ ბელადებს საკვებით, ჩუქნიდნენ მათ სხვადასხვა საჩუქრებს (ანუ მარშ. ekkan). თემის წევრები ფლობდნენ მიწაზე უფლებებს, მაგრამ ამ უფლებების გადანაწილება მუდამ ხდებოდა კლანის მეთაურის მიერ. მიწაზე მუდმივ უფლებას ფლობდა მხოლოდ ადგილობრივი ბელადი, მაგრამ მხოლოდ იმ დრომდე, სანამდე მას არ დაამარცხებდა სხვა ბელადი. ქვეყნის კუნძულების ერთმანეთისგან მნიშვნელოვანმა დაშორებამ, თევზმა როგორც მოსახლეობის ერთ-ერთმა ძირითადმა საკვებმა პროდუქტმა საფუძველი დაუდო ქვეყნის მოსახლეობის ოსტატობას თევზაობაში, მათ შორის კანოეს (ანუ მარშ. wa) აგებაში, რომელსაც შეუძლია გადალახოს მნიშვნელოვანი მანძილი. თვითონ მარშალელები არიან მშვენიერი ზღვაოსნები, რომლებმაც ასეულობით წლებია ისწავლეს მოგზაურობა ვარსკვლავებზე, ღრუბლებზე, დინებაზე, ჩიტებზე და ოკეანის ფერზეც ორიენტირებით. ტრადიციული კანოე კეთდებოდა პურის ხის მერქნისაგან ქოქოსის პალმის წნულების გამოყენებით. აფრები იკერებოდა ქალების მიერ პანდანუსის ფოთლებით. სულ არსებობდა კანოეს სამი სახეობა აუტრიგერით: კარკარი (მარშ. kōrkōr, გამოიყენებოდა ცურვისათვის ან თევზჭერისათვის ატოლის ლაგუნაში; მასში ეტეოდა სამ ადამიანამდე), ტიპნოლი (მარშ. tipnol, გამოიყენებოდა ცურვისათვის ოკეანეში ან ლაგუნაში; მასში ეტეოდა ათ ადამიანამდე) და უალაპი (მარშ. walap, გამოიყენებოდა შორ მანძილზე ცურვისათვის; მასში ეტეოდა ორმოცდაათ ადამიანამდე). ზღვაში ცურვის შესწავლისათვის კუნძულელები იყენებდნენ სპეციალურ რუკებს, რომლებსაც მხოლოდ მამაკაცები აკეთებდნენ პანდანუსის ფესვებისგან ან ქოქოსის პალმის ფურცლის ძარღვებისაგან. მათზე გამოსახული იყო დინების მიმართულება და ტალღები, ხოლო კაურის ნიჟარებით აღნიშნული იყო კუნძულები. სულ არსებობდა ასეთი რუკების სამი სახეობა: რებელიბი (მარშ. rebbelib), რომლებზეც ნაჩვენები იყო ყველა მარშალის კუნძული ან ერთი მაინც ორი კუნძულოვანი ჯაჭვიდან; მედო (მარშ. medo), რომლებზეც ნაჩვენები იყო ცალკეული კუნძულები; მატანგი (მარშ. mattang) ანუ უაპეპე (მარშ. wappepe) — მცირე კვადრატული ფორმის რუკა, რომლებზეც ნაჩვენები იყო ტალღების მიმართულება ცალკეული კუნძულის ირგვლივ. მიუხედავად იმისა, რომ რუკები შველოდნენ ღია ოკეანეში ორიენტირებას, თვითონ მარშალელებს არასდროს არ მიჰქონდათ ისინი ცურვისას, ეყრდნობოდენ რა საკუთარ მეხსიერებას. მარშალის კუნძულებზე მაღალ დონეს მიაღწია სხვადასხვა სახეობის ხალიჩების, პანდანუსის, ქოქოსის პალმის და ჰიბისკუსის ფოთლებისაგან ტრადიციული ტანსაცმელების და ჩანთების ქსოვამ. მოქსოვილ ხალიჩებს აქვთ ფართე მოხმარება: ტალაო (მარშ. tōlao) გამოიყენება ჯდომისათვის და კეთდება პანდანუსის მთლიანი ფოთლებისგან, რომლებიც ეკერება ერთმანეთს; ჯეპკო (მარშ. jepko) გამოიყენება ნოხის სახით ან ძილის დროს ხალიჩის ქვეშ ამოსადებად; ჯანინი (მარშ. janini) გამოიყენება ძილის დროს, ხოლო ჯაბი (მარშ. jab) — გამოიყენება ოთახის მოსართავად. მარშალელების ოთახებში ასევე ფართედ გამოიყენება მრგვალი ფორმის კედლის მორთულობა, ანუ ობონი (მარშ. obon). კუნძულ კილიზე ატოლ ბიკინიდან გადმოსახლებულები ქსოვენ ლამაზ ჩანთებს და საფულეებს ქალებისათვის, ხოლო ლიკიეპი ცნობილია თავისი მარაოებით. მარშალის კუნძულები არ არის ოკეანეთის ფეხბურთის კონფედერაციის და ფიფას წევრი, ამიტომ მის ეროვნულ ნაკრებს არ შეუძლია მონაწილეობა მიიღოს რეგიონალურ და საერთაშორისო ტურნირებში.