Following is the Roman script transliteration of the text: Yasy odvarttayah-pratīpamurasā śattrun sametyāgatan Vańgeshvāhava varttinosbhilikhitā khadgena kīrttir bhuje Tirtvā sapta mukhāni yena samare sindhor jjitā Vāhlikāyasyādya pyadhivāsyate jalanidhir vviryyānilair ddakshinah Khinnasy eva visrijya gām narapater ggāmāśritasyaetrām mūr(t)yā karmma-jitāvanim gatavatah kīrt(t)yā sthitasyakshitau Śāntasyeva mahāvane hutabhujo yasya pratāpo mahānnadhayā pyutsrijati pranāśista-ripor Yyatnasya śesahkshitim Prāptena sva bhuj ārjitan cha suchiran ch aikādhirājayam kshitau chandrāhvena samagra chandra sadriśīm vaktra-śriyam bibhratā Tenāyam pranidhāya bhūmipatinā bhāveva vishno (shnau) matim prānśurvisnupade girau bhagavato Vishnuordhidhvajah sthāpitah J. F. Fleet's 1888 translation is as follows: (Verse 1) He, on whose arm fame was inscribed by the sword, when, in battle in the Vanga countries (Bengal), he kneaded (and turned) back with (his) breast the enemies who, uniting together, came against (him); – he, by whom, having crossed in warfare the seven mouths of the (river) Sindhu, the Vahlikas were conquered; – he, by the breezes of whose prowess the southern ocean is even still perfumed; – (Verse 2) He, the remnant of the great zeal of whose energy, which utterly destroyed (his) enemies, like (the remnant of the great glowing heat) of a burned-out fire in a great forest, even now leaves not the earth; though he, the king, as if wearied, has quit this earth, and has gone to the other world, moving in (bodily) from to the land (of paradise) won by (the merit of his) actions, (but) remaining on (this) earth by (the memory of his) fame; – (Verse 3) By him, the king, attained sole supreme sovereignty in the world, acquired by his own arm and (enjoyed) for a very long time; (and) who, having the name of Chandra, carried a beauty of countenance like (the beauty of) the full-moon,-having in faith fixed his mind upon (the god) Vishnu, this lofty standard of the divine Vishnu was set up on the hill (called) Vishnupada.
1972 წლამდე რეგიონის სახელი „Tiroler Etschland“ იყო. მოსახლეობის 2,3-ზე მეტი გერმანულენოვანია, 1,4-იტალიური, ხოლო რეგიონის 4 პროცენტი ლადინურად საუბრობს. სამხრეთ ტიროლში ოფიციალური ენებია: გერმანული და იტალიური. იტალიელი მოსახლეობის უმრავლესობა ქალაქებში (Bozen, Leifers, Meran, Brixen) ცხოვრობს. ბოლცანოს (1919 წლამდე – სამხრეთი ტიროლი) ისტორიული, კულტურული და ენობრივი კავშირი მჭიდროა ავსტრიასთან. გერმანულენოვანი მოსახლეობა თავს ავსტრიელად მიიჩნევს. ბოლცანოს პარლამენტის თავმჯდომარის, ლუის დურნვალდერის მტკიცებით, ბოლცანოს მკვიდრი მოსახლეობა ავსტრიელ ერის ნაწილს წარმოადგენს. ეს განცხადება მან ტელევიზიის ერთ-ერთ არხზე, ORF-ს ეთერში გააკეთა. ლუის დურნვალდერის განცხადებით ბოლცანოს მკვიდრნი (სამხრეთ ტიროლელები) არიან ავსტრიული უმცირესობა, რომელიც იტალიაში ცხოვრობს. იმავე აზრისაა ÖVP-ს პოლიტიკოსი ანდრეას კოლი. ბოლცანოს ყველაზე ძლიერი პარტიის (SVP) მთავარი დევიზი შემდეგნაირადაა ფორმულირებული: „გერმანულენოვან მოსახლეობას პრეტენზია აქვს სულიერად და კულტურულად ავსტრიას ეკუთვნოდეს“.